तरुणांनो, देह उपभोगासाठी नव्हे — अर्पणासाठी आहे

तरुणपण ही केवळ वयाची अवस्था नाही,

ती अंतःकरणाची उंची असते.

आज तुम्हाला शिकवलं जातं —

देह सुंदर ठेवा, मजबूत ठेवा, यशस्वी ठेवा.

पण कुणी सांगत नाही —

हा देह कशासाठी आहे?

देह उपभोगासाठी आहे का?

की एखाद्या तत्त्वासाठी उभं राहण्यासाठी आहे?

जर देह फक्त भोगासाठीच असेल,

तर माणूस आणि प्राणी यात फरक काय उरतो?

गीता थेट सांगते —

“आघायुरिन्द्रियारामो मोघं पार्थ स जीवति.”

जो फक्त इंद्रियसुखात रमतो,

तो जगत नाही — तो वेळ काढतो.

तरुणांनो,

तुमच्यात जी ऊर्जा आहे,

ती फक्त करिअर, पैसा, प्रतिष्ठा यापुरती मर्यादित ठेवू नका.

इतिहास सांगतो —

ज्या तरुणांच्या जीवनात प्रेमनिष्ठा आणि तत्त्वनिष्ठा होत्या,

तेच युग बदलून गेले.

प्रेम म्हणजे फक्त आकर्षण नव्हे.

प्रेम म्हणजे —

एखाद्या मूल्याकरिता,

एखाद्या सत्याकरिता,

एखाद्या माणसाकरिता

देह ओवाळून टाकण्याची तयारी.

जगात अशी वेळ येते,

की प्रश्न उभा राहतो —

सुख की सत्य?

सोय की तत्त्व?

राज्य की प्रेम?

ज्या दिवशी इंग्लंडच्या राजपुत्राने

साम्राज्यापेक्षा प्रेम निवडलं,

त्या दिवशी त्याने दाखवून दिलं —

निष्ठा अजून मेली नाही.

ते प्रेम भौतिक होतं,

पण त्यात निर्धार होता.

आज तुम्हाला असा निर्धार हवा आहे.

तरुणपण म्हणजे

“झालं तर ठीक, नाहीतर जाऊ द्या”

असं म्हणायचं वय नाही.

तरुणपण म्हणजे —

“हे झालंच पाहिजे, नाहीतर मी थांबणार नाही”

असं म्हणायचं वय आहे.

तुमचं अंतःकरण असा प्रश्न स्वतःला विचारा —

माझ्या जीवनात असं काय आहे,

की ज्याच्यासाठी मी देह झोकून देईन?

जर उत्तर सापडलं नाही,

तर अजून शोध सुरूच आहे,

असं समजा.

कारण

ज्या जीवनात तत्त्व नाही,

त्या जीवनात तेज नसतं.

आणि ज्या जीवनात प्रेमनिष्ठा नाही,

ते जीवन केवळ श्वासोच्छवास असतो —

जगणं नव्हे.

तरुणांनो,

देह जपा — पण त्याला गुलाम होऊ नका.

देह सजवा — पण त्याच्यासाठी झुका नका.

देह हा साधन आहे.

तो सत्यासाठी आहे.

तो प्रेमासाठी आहे.

तो तत्त्वासाठी आहे.

याच जाणिवेतून

खरं शिक्षण सुरू होतं

आणि

खरं तरुणपण घडतं.