आत्मा हा अतिथी आहे.

ज्याची तिथी निश्चित नसते तो अतिथी.

आतली जी आत्मशक्ती आहे, तिच्या येण्याची आणि जाण्याची तिथी ठरलेली नाही. ती केव्हा प्रकट होईल आणि केव्हा निघून जाईल—ही गोष्ट निश्चित नाही.

काही जण म्हणतात की शास्त्रात जाण्याचा दिवस ठरलेला असतो.

पण ही धारणा अपुरी आहे.

हे खरे आहे की माणसाचा श्वासोच्छ्वास निश्चित संख्येने चालतो.

पण तो कसा वापरला जातो यावर आयुष्याची लांबी ठरते.

श्वास जर आधीच खर्च केला, तर जाणं लवकर होतं.

म्हणून जाण्याचा दिवस निश्चित नसतो—

श्वासांचा व्यवहार निश्चित असतो.

साधारणपणे चोवीस तासांत मनुष्य सुमारे एकविस हजार श्वास घेतो.

यांपैकी वाचवता किती येतात, हे आपल्या जीवनपद्धतीवर अवलंबून असतं.

प्राणायामाने श्वास लांबवता येतात,

आणि त्यामुळे आयुष्यही दीर्घ होतं.

पण काम, क्रोध, लोभ, मोह, मद, मत्सर

यांत अडकलेला मनुष्य

श्वास वेगाने खर्च करतो.

कामी मनुष्याचा श्वास धावतो.

क्रोधी मनुष्याचा श्वास उसळतो.

लोभी मनुष्याचा श्वास अस्थिर असतो.

ज्याचे काम-क्रोध-लोभ कमी होऊ लागतात,

त्याचा श्वास शांत, नियमित आणि संतुलित होतो.

असा हा आत्मा—

क्षणोक्षणी येणारा,

क्षणोक्षणी जाणारा,

अतिथीच आहे.