जीवन जगणं हीच उपासना

      

माणूस उपासनेला अनेकदा जीवनापासून वेगळी ठेवतो.

देवपूजा, जप, ध्यान—हे सगळं वेगळं;

आणि काम, कुटुंब, जबाबदाऱ्या—हे वेगळं.

पण ही विभागणीच मुळात चुकीची आहे.

जर देव अंतरात आहे,

जर शरीर एक चालतं यज्ञकुंड आहे,

जर प्रत्येक कृती आत्मशक्तीमुळे घडते—

तर मग जीवनाबाहेर उपासना कशी असू शकते?

श्वास घेणं हीच पहिली उपासना आहे.

कारण श्वास आपल्यामुळे नाही.

काम करणं हीच उपासना आहे,

जर मी करतो हा भाव नसेल.

बोलणं उपासना ठरतं,

जेव्हा शब्दांमागे अहंकार नसतो.

खाणं उपासना ठरतं,

जेव्हा भोग नसून कृतज्ञता असते.

माणूस उपासनेसाठी वेळ काढतो,

पण जीवनासाठी उपासनेची दृष्टी आणत नाही—

हीच चूक आहे.

उपासना म्हणजे हात जोडणं नाही,

उपासना म्हणजे अहंकार सैल करणं.

जेव्हा माणूस जीवनाला विरोध करत नाही,

जेव्हा जे घडतं ते स्वीकारतो—

तेव्हा प्रत्येक क्षण पवित्र होतो.

सुख आलं—उपासना.

दुःख आलं—उपासना.

यश आलं—उपासना.

अपयश आलं—उपासना.

कारण उपासना म्हणजे निवड नाही;

उपासना म्हणजे सहज उपस्थिती.

मंदिरात देव दिसतो,

कारण तिथे मन थोडं थांबतं.

पण जर मन थांबायला शिकलं,

तर घरही मंदिर होतं,

रस्ताही मंदिर होतो,

आणि जीवनही मंदिर होतं.

तेव्हा वेगळी साधना करावी लागत नाही.

जीवन जसं आहे, तसंच पूर्णपणे जगलं—

की उपासना आपोआप घडते.

आणि मग माणूस असं म्हणत नाही की

“मी उपासना करतो”

तो फक्त जगतो.

आणि ते जगणंच उपासना बनतं.