साधना म्हणजे आठवण

माणूस साधनेला अनेकदा करायची गोष्ट समजतो.

उठणं, बसणं, जप करणं, नियम पाळणं, वेळ ठरवणं.

हे सगळं असतं—पण तेच साधना नाही.

खरी साधना म्हणजे आठवण.

कशाची आठवण?

आपण कोण आहोत याची.

आपण ज्या शक्तीने चालतो, श्वास घेतो, विचार करतो—

त्या शक्तीची.

साधना म्हणजे देवाला मिळवणं नाही.

साधना म्हणजे देवाला विसरणं थांबवणं.

माणूस विसरतो—

कामात, विचारांत, भावनांत, अपेक्षांत.

आणि मग म्हणतो, “मला साधना करायला वेळ नाही.”

खरं तर, त्याला फक्त आठवण राहात नाही.

ज्या क्षणी आठवण जागी होते—

त्या क्षणी साधना सुरू होते.

तो क्षण ध्यानात असो वा कामात,

तो क्षण मंदिरात असो वा बाजारात.

श्वास घेताना आठवण राहिली—

ही शक्ती माझी नाही.

बोलताना आठवण राहिली—

हे शब्द माझ्यातून येत आहेत.

चालताना आठवण राहिली—

ही हालचाल माझ्यामुळे नाही.

ही आठवण सततची नसते.

ती येते आणि जाते.

पण प्रत्येक वेळी ती येते,

तेव्हा माणूस थोडा हलका होतो.

साधना म्हणजे आठवण टिकवण्याचा अट्टहास नव्हे.

साधना म्हणजे आठवण गेली आहे हे कळणं.

ज्या क्षणी माणूस पाहतो—

“मी विसरलो”,

त्याच क्षणी आठवण परत येते.

म्हणून साधनेत अपराधभाव नको.

नियमांचा ताण नको.

फक्त प्रामाणिकपणा पुरेसा आहे.

आठवण आली—छान.

गेली—तेही ठीक.

कारण जी शक्ती आठवण देते,

तीच शक्ती विसरण्यालाही पाहत असते.

आणि हळूहळू,

या आठवणींच्या मधल्या जागेत

माणूस स्थिर व्हायला लागतो.

तेव्हाच कळतं—

साधना म्हणजे काही जोडणं नाही,

साधना म्हणजे विसरलेलं आठवणं.