देव बाहेर नाही, अंतरात

माणूस देवाला शोधत राहतो—

मंदिरात, तीर्थात, मूर्तीत, ग्रंथात.

पण शोध बाहेर चालू असतो,

आणि देव अंतरात शांतपणे उपस्थित असतो.

आपण म्हणतो— “देव भेटला”,

पण खरं तर देव कधीच हरवलेला नसतो.

हरवलेली असते ती आपली दृष्टी.

ज्या शक्तीने आपण चालतो,

ज्या शक्तीने श्वास येतो,

ज्या शक्तीने विचार उगवतो—

तीच शक्ती म्हणजे देव.

तो कुठे वेगळा बसलेला नाही.

तो जीवन चालवत आहे.

आपण देवाला पाहण्याचा विषय बनवतो,

पण देव हा पाहणारा आहे.

डोळ्यांनी जे दिसतं,

त्यापेक्षा डोळ्यांना दिसू देणारी शक्ती अधिक मूलभूत आहे.

देव बाहेर शोधला की अंतरात दुभंग निर्माण होतो—

मी इथे आहे आणि देव तिकडे आहे.

पण जेव्हा हे कळतं की

मी ज्या शक्तीने आहे, तीच देव आहे,

तेव्हा दुभंग संपतो.

मग देवाला आठवावं लागत नाही,

कारण विसरणंच होत नाही.

मंदिरात गेल्यावर शांतता वाटते,

ती दगडामुळे नसते—

ती अंतर थोडं रिकामं झाल्यामुळे असते.

ती शांतता आपण घरीही अनुभवू शकतो,

जर बाहेर शोधणं थांबवलं.

देव अंतरात आहे—

याचा अर्थ असा नाही की बाहेर काहीच पवित्र नाही.

बाहेरचं सगळं पवित्र होतं,

कारण आत देव आहे.

ज्या क्षणी माणूस हे ओळखतो,

त्या क्षणी त्याची साधना बदलते.

तो देवाला पटवण्याचा प्रयत्न करत नाही,

तो देवाशी जुळून राहतो.

देव भेटत नाही—

देव उलगडतो.

आणि ही उलगडण

ना मोठ्या साधनेतून होते,

ना मोठ्या शब्दांतून—

ती होते शांत पाहण्यातून.