751 "जप म्हणजे ओठांचा नव्हे; अंतकरणाचा उच्चार"
जपाचा खरा अर्थ — प्रेम, समज आणि आत्मनिष्ठेची साधना
जपाला किंमत आहे. अर्थ आहे.
फक्त माळ फिरवणं किंवा ओठांनी नाव उच्चारणं म्हणजे जप नव्हे.
जप म्हणजे अंतःकरणातून परमेश्वराचं नामस्मरण — प्रेम, कृतज्ञता आणि विश्वासाने.
जगाची निर्मिती करणारा, आपल्याला श्वास देणारा, आपल्या शरीरातील प्रत्येक क्रिया चालवणारा जो सर्जक आहे, त्याचं नाव घेऊन जीवनातील प्रत्येक कृतीची सुरुवात करणं हे नैसर्गिक वाटलं पाहिजे.
कारण आपण करतो ते काय?
भीतीपोटी, अंधश्रद्धेने, किंवा बळजबरीने केलेला जप.
असा जप मन रिकामं करतो, पण आत्मा जागृत करत नाही.
काहीजण देवाचं नाव उच्चारून दुकान उघडतात— पण कारण?
“देवाचं नाव घेतलं नाही तर धंद्यात नुकसान होईल” या भीतीमुळे.
भीतीच्या छायेत केलेल्या नामाचा प्रकाश कसा प्रसन्न होणार?
भगवंत — जो कधीही सोडून जात नाही
मानवी नाती मर्यादित असतात.
आरोग्य बिघडले तर जग आपल्यापासून दूर जातं.
कुष्ठरोग झाला तर आपल्याला हात लावायलाही लोक कचरतात.
पण त्यावेळीही भगवंत आपल्याला कधीही सोडत नाही.
पत्नी पतीची काळजी घेते, औषध देते, उपचार करते.
पण रात्री थकल्यावर तिलाही झोप लागते.
पती अजून वेदनेने तळमळत असतो — तेव्हा त्याच्या सोबत कोण असतं?
फक्त त्याचा भगवंत.
ज्याने आपल्यावर इतकं दैवी, आत्मिक प्रेम केलं —
ज्याने कधीही साथ सोडली नाही —
त्याच्याच नावाने दिवसाची सुरुवात व्हावी.
झुकायचं असेल तर त्याच्यासमोरच झुकावं.
झोप, जेवण, चालणं, थांबणं— सर्व क्षणी त्याचेच नाव जागरूकपणे घुमत राहिलं पाहिजे.
जप म्हणजे प्रेमाने केलेली अंतर्मुख यात्रा
जप म्हणजे माळ फिरवत असताना मध्येच
“अरे, बाळा! भाजी घेऊन ये रे!”
असं ओरडणं नाही.
एका बाजूला जप, दुसऱ्या बाजूला बाजारभाव.
हातात माळ आहे, पण मनात बाजार आहे—
अशा जपाला काही किंमत नाही.
माळेची सवय होऊ शकते,
पण भगवंताच्या नावाची सवय कधीही नसते—
ती प्रेमाने जागवली जाते.
खरा जप कसा असतो?
समजून केलेला
प्रेमाने केलेला
जागृतीने केलेला
कृतज्ञतेने ओतप्रोत
भगवंताच्या सोबतीचं स्मरण म्हणून
जप हा यंत्रवत नव्हे—
जीवाचा, श्वासाचा, मनाचा उत्सव आहे.
Comments
Post a Comment