750 प्रेम, ध्येय आणि नामस्मरण — भक्तीचा खरा उगम
लोक विचारतात —
“नामस्मरणात कसली भक्ती? माळ फिरवणं म्हणजे गुलामी नव्हे का?”
पण हे प्रश्न तेच विचारतात ज्यांनी प्रेम, यातना आणि ध्येयाचा ज्वालामुखी आतून अनुभवलाच नाही.
खरं तर, आत्यंतिक प्रेम जागृत झाल्यावर जपालाही किंमत राहत नाही.
आणि ध्येयनिष्ठ, तेजस्वी, निर्भय जीवन बनल्याशिवाय असं प्रेम जन्मतच नाही.
भित्रा, निस्तेज, स्वार्थी मनुष्य —
तो भगवंतावर प्रेम करू शकणारच नाही.
कारण प्रेमासाठीही शक्ती लागते. सामर्थ्य लागतं. हृदयाची विशालता लागते.
आपण कोण? आणि आपण देवावर प्रेम करतो म्हणतो?
हे काही थट्टेचं नव्हे.
देवावर प्रेम म्हणजे स्वत्व विसरणं, अहं विसरणं, आणि सत्याशी एकरूप होणं.
स्वामीनारायण — जेव्हा जीवन एका सत्याला अर्पित होतं
“भगवंता, या जगात तूच एकमेव सत्य आहेस”
ही समज ज्या क्षणी मनाला भिडते, तेव्हाच खरा सत्यनारायण घडतो.
“माझ्यावर दुसऱ्या कोणीही सत्ता नाही.
पहिला तू — नंतर सारे जग.
माझ्या मनाचा, बुद्धीचा, वित्ताचा, जीवनाचा तूच स्वामी…”
अशी वृत्ती जेव्हा चित्तात स्थिर होते, तेव्हा मन आपोआपच नामस्मरणाकडे वाहू लागतं.
ना बळजबरी, ना भीती.
नकळत, सहज, प्रेमाने जप सुरू होतो.
नामस्मरणात अपार शक्ती आहे.
नाम घेतल्यावर माणूस पुलकित झाला पाहिजे,
खांद्यापासून पायापर्यंत रोमांच उठले पाहिजेत.
तेव्हाच जप जिवंत होतो.
नावातील शक्ती — चिंचेपासून चैतन्यापर्यंत
नावात किती वजन असतं!
"चिंच" हा शब्द उच्चारला
की जिभेला पाणी सुटतं —
हेच नावाची शक्ती.
असं प्रेम जागृत झाल्यावर
भगवंताचं नाव घेताच
अंतःकरणात निराळा भाव जागतो.
मनात गुदगुल्या होतात.
हृदयात जिवंतपणा उसळतो.
नामाच्या स्पर्शानेच भवसागर तरून जाता येतं.
भवसागर आणि नाम — स्टीमरची गोष्ट
मुंबईहून गोवा किंवा मालवणला जायचं असेल
तर समुद्रातून बारा–पंधरा तासांचा प्रवास.
माणूस स्टीमरमध्ये बसतो,
शरीराला पाण्याचा स्पर्शही होत नाही—
आणि तो सुरक्षितपणे दुसऱ्या किनाऱ्यावर पोहोचतो.
तिकीट किती?
फक्त वीस रुपये.
यालाच परमात्मा सांगतो—
अक्कल, विवेक आणि प्रेमाने नामजप केला
की शेवटपर्यंत पाण्याचा स्पर्शही न होता
हा संपूर्ण भवसागर ओलांडता येतो.
नामात इतकी प्रचंड शक्ति आहे.
Comments
Post a Comment