Evergreen Life : अखंड चैतन्याचा मार्ग

लहानपणापासूनच जीवनात ईश्वरभक्ती प्रभावी असली पाहिजे. कारण भक्ती म्हणजे आत्म्याचं चैतन्य, आणि जिथे चैतन्य आहे तिथेच जीवन आहे. काही मुलं शाळेत तेजस्वी असतात, पण पुढे ती झळाळी हरवून बसतात. काहींचं तेज नंतर प्रकटतं, तर काही आयुष्याच्या उत्तरार्धात उजळून निघतात. परंतु क्वचितच एखादा असा असतो की जो लहानपणापासून वृद्धावस्थेपर्यंत अखंड तेजस्वी राहतो — अविचल, सतेज आणि चैतन्यमय.

असं तेजस्वित्व फक्त मानवातच नव्हे, अवतारातही क्वचित दिसतं.

भगवान श्रीकृष्ण — हा एकमेव असा अवतार, जो लहानपणापासून ते अखेरपर्यंत पूर्ण होता, पूर्णच राहिला.

त्याचं प्रत्येक कर्म, प्रत्येक क्षण, प्रत्येक प्रसंग चैतन्यमय होता.

लहानपणी त्याने माती खाल्ली तरी त्याचं कौतुक झालं;

तरुणपणी गोपींशी रास खेळला तरी त्यात दिव्यता होती;

राजकारणात, रणांगणात, संकटात — सर्वत्र तो तेजोमय दिसला.

त्याचं बालपण गोड, तारुण्य लीलामय आणि वृद्धत्वही ज्ञानमय होतं.

भगवान श्रीकृष्णाची संपत्ती कौतुकास्पद आहे, पण त्याच्यावर आलेल्या आपत्तीही तितक्याच आदरणीय आहेत.

सत्राजिताच्या प्रसंगात चोरीचा आरोप आला, तरी तो खचला नाही.

तो रणांगणातून पळाला, पण त्या पळण्याचं कारणही धर्मसंरक्षणाचं होतं.

अशा त्या “रणछोडराय”ला लोक प्रणाम करतात — कारण त्याच्या प्रत्येक कृतीमागे चैतन्याचं तत्त्वज्ञान होतं.

कृष्णाचं जीवन म्हणजे Evergreen Life —

ज्यात संपत्ती सुद्धा चैतन्यमय आहे,

आपत्तीही चैतन्यमय आहे,

आणि प्रत्येक क्षण प्रभुभावाने ओतप्रोत आहे.

असं जीवनच खऱ्या अर्थाने जिवंत आहे.

बाकी जे जीवन भगवंतापासून विन्मुख आहे,

ते जरी बाहेरून हालचाल करत असलं तरी ते “मुडद्यासारखं” आहे.

माणसाने सतत काही ना काही करत राहावं —

कर्म करताना उत्साह, आनंद आणि श्रद्धा कायम ठेवावी.

जीवनाच्या प्रत्येक टप्प्यात कृष्णस्मरण जागृत ठेवावं.

भगवान श्रीकृष्णाच्या भक्तीनं आणि उपनिषदांनी आपल्याला तोच मार्ग दाखवला आहे —

अखंड चैतन्याचा मार्ग, सतत तेजस्वी राहण्याचा मार्ग.

जो हा मार्ग चालतो, त्याचं जीवन ऋतूंप्रमाणे बदलत नाही —

ते Evergreen Life बनतं.