“वस्तूंचा उपभोग करणं आणि त्यात आसक्त न होणं”.

आज लक्ष्मी आहे — ही जाणीव सुखद असावी, पण उद्या ती नसली तरी मी जगेनच — ही वृत्तीही तितकीच दृढ असावी. ज्याच्याजवळ लक्ष्मी असते तो मात्र नेहमीच विचार करत राहतो, "आज आहे पण उद्या राहिली नाही तर?" — आणि असं करत करत तो ना संपत्तीचा उपभोग घेऊ शकतो, ना तिच्यातून आनंद मिळवू शकतो.

तुमच्याजवळ पैसा आहे तर आनंदाने म्हणा — "होय, आहे माझ्याजवळ पैसा!"

पण लोकांना असं म्हणायची लाज वाटते. "आज आहे, पण उद्या टिकला नाही तर?" — या भीतीने ते जगतात. अहो! उद्या नसला तर सरळ सांगा — "नाही आहे माझ्याजवळ पैसा!" — यात काय बिघडलं?

पण आजची माणसं ढोंगी झाली आहेत. अशा ढोंग्यांना भगवंत सुखी करणार कसा?

भगवंताने चार लोकांना संपत्ती दिली, तर त्यांनी म्हणावं — "होय, सुखी आहोत आम्ही."

पण त्याऐवजी ते म्हणतात — "अहो, महागाई एवढी वाढलीय की निभाव लागत नाही!"

आणि हेच लोक श्रीखंड खात बसलेले असतात!

जुन्या काळी ज्या सुखसोयी लोकांनी पाहिल्याच नव्हत्या, त्या आज अगदी सामान्य माणसालाही उपलब्ध आहेत. तरीही प्रत्येकाच्या चेहऱ्यावर असंतोषाचा पडदा दिसतो.

खरं पाहिलं तर, जगात सुख आहे — पण ते अनुभवायला मन तयार नाही.

असं वाटतं, भगवंताच्या कुंडलीतच हे लिहिलं गेलं असावं की त्याच्या मुलांनी कधीच समाधान अनुभवलं नाही.