🌿 जीविकेची भीती आणि भगवंताची कृपा 🌿

माणसाला सगळ्यात जास्त काळजी असते — “माझं कसं चालेल?”

पण हीच भीती माणसाला दुबळं करते, आणि हाच दुबळेपणा दूर करणारा इलाज म्हणजे — “भगवंतावरचा विश्वास.”

जेव्हा ही समज येते की “ज्याने मला निर्माण केलं, तोच माझं पालन करतो,” तेव्हा माणूस निर्धास्त होतो.

ही समज केवळ तात्त्विक नाही, ती जगण्याची अनुभूती आहे.

देवाच्या व्यवस्थेकडे पाहा —

बाळ जन्माला येतं तेव्हा त्याच्या पोटात अन्न पचवण्याची यंत्रणा तयार नसते, म्हणून देव त्याला दात देत नाही. पण त्याचवेळी आईच्या स्तनात दूध निर्माण करतो!

हे दूध कोणी तयार केलं? आईने? बापाने? नाही — त्या मागे दैवी योजना आहे.

जोपर्यंत बाळ अन्न खाऊ शकत नाही, तोपर्यंतच दूध निर्माण होतं.

आणि जेव्हा अन्न पचवण्याची क्षमता तयार होते, तेव्हा दात येतात आणि दूध आपोआप थांबतं.

ही आहे भगवंताची अद्भुत कृपा —

निसर्गात एकही गोष्ट उगीच घडत नाही, सगळं समयशास्त्रानं होतं.

आपल्याला वाटतं — “दात असताना तो अन्न देईल का?”

पण ज्याने दात नसताना दूध दिलं, तो दात आल्यावर उपाशी ठेवेल का?

देवाचं हे आश्वासन आहे —

ज्याचं निर्माण केलं त्याचं पालन तो करतोच, आणि त्याचं पालन करताना चुका करत नाही.

तरीसुद्धा माणूस भीतीने साठवतो, विमा काढतो, बचत करतो —

कारण त्याला वाटतं, “जर उद्या काही मिळालं नाही तर?”

ही भीती म्हणजे अज्ञानाचं लक्षण.

ज्ञान म्हणजे — “जो आजवर चालवत होता, तो उद्याही चालवेल.”

बाळ जेव्हा जन्म घेतं तेव्हा पहिला श्वास घेतं —

ही क्रिया कोणी शिकवली त्याला? कोणी सांगितलं की, “आता श्वास घ्यायचा आहे”?

नाही. ते आपोआप होतं.

याहून मोठं दैवी रहस्य कोणतं असणार?

मग प्रश्न असा उरतो —

जेव्हा पहिला श्वास भगवंताच्या कृपेने घेतला,

तेव्हा शेवटचा श्वास घेतानाही त्याचीच कृपा असणार नाही का?

म्हणूनच समज आली की —

“भगवंत माझ्यासाठी आहे, आणि मी त्याच्यासाठी.”

तेव्हा सगळ्या भीती विरघळतात —

जीविकेची, मरणाची, आणि भवसागराचीसुद्धा.