मरणाची वाट आणि माहेरची वाट

 

 प्रस्तावना

मरणाचं नाव जरी घेतलं तरी बहुतेकांच्या मनात एक हलकीशी भीती, एक अनामिक ओढ येते.

आपल्याला वाटतं — “मरण म्हणजे सगळं संपणं.”

पण खरं पाहिलं तर मरण म्हणजे संपणं नाही; ते तर परतीचा प्रवास आहे — माहेरी जाण्याचा.

हीच ती नवी दृष्टी, जी मरणाकडे पाहण्याची समज बदलते आणि जीवनाला नवीन तेज देते.

विचार

माहेरी जाणारी मुलगी हसत हसत निघते. तिच्या पावलांत हलकं चैतन्य असतं, डोळ्यांत प्रेमाचा ओलावा असतो.

कारण तिला माहित असतं — “मी माझ्या आईकडे चालले आहे.”

पण सासरी निघालेली मुलगी थोड्या जड पावलांनी चालते.

तिच्या मनात संकोच असतो, थोडा अनोळखीपणा असतो.

कारण सासरचं घर तिचं असलं तरीही, तिथला आपलेपणा अजून पूर्णपणे साचलेला नसतो.

मृत्यूच्या क्षणीही असाच भेद दिसतो.

ज्यांनी आयुष्यभर भगवंताशी नातं जोडलं आहे, भक्तीच्या नात्याने आत्म्याशी संवाद साधला आहे, त्यांच्यासाठी मृत्यू हा भीतीचा नव्हे, आनंदाचा प्रवास असतो.

त्यांच्या पावलात उत्साह असतो — जणू आईकडे जाण्याचा आनंद.

पण ज्यांचं मन देवाशी अनोळखी राहिलं, भक्तीपासून दूर राहिलं, त्यांना मृत्यूचा क्षण जड भासतो.

कारण मन विचारतं — “देवाला उत्तर काय देऊ?”

आणि या भीतीचं मूळ म्हणजे भगवंताशी तुटलेला संबंध.

 तात्पर्य

जीवन हे सासर आहे आणि मृत्यू म्हणजे माहेर.

या दोन्ही ठिकाणी जो प्रेमाने राहतो, जो आपलं कर्तव्य निभावतो, जो सत्य आणि श्रद्धेने जगतो —

त्याच्यासाठी जीवन आणि मृत्यू दोन्ही एकाच प्रवासाच्या दोन टप्प्या आहेत.

म्हणून मरणाची भीती घालवायची असेल, तर भगवंताशी नातं घट्ट करा.

कारण भक्ती म्हणजे मृत्यूच्या अंधारातही उजेड निर्माण करणारा दीप.

ज्याचं मन भगवंतात रमलं आहे, त्याच्यासाठी मरण म्हणजे शेवट नाही —

ती तर आईकडे परतण्याची वेळ आहे, एक गोड परतीचा उत्सव आहे.

समारोप

 “मरण म्हणजे शेवट नाही,

ती आपल्या निर्मळ अस्तित्वाकडे परतण्याची वाट आहे.

ज्याला देवाशी नातं आहे, त्याच्यासाठी मरणही एक उत्सव आहे.”

 ध्यानवाक्य

 “देवाशी नातं घट्ट बांधा,

मग मृत्यू सुद्धा स्वागतासारखा भासेल.”