तेजस्वी संत

1. मानवी जीवनातील नैराश्य आणि वैफल्य

2. संत आणि सूर्य यांची तेजस्वी प्रेरणा

3. कर्मयोगाची आणि तेजस्वितेची एकत्रित जीवनदृष्टी

मानवी जीवन आज चैतन्य आणि निराशा यांनी व्यापलेले आहे. संपूर्ण जीवनात वैफल्याची सावली आहे.

“आपल्याला कोणाची गरज नाही, आपलं या जगात काहीच स्थान नाही,” असे विचार मनाला कुरतडतात.

पण अशा वेळी सूर्यासारखे तेजस्वी संत उभे राहतात. ते सांगतात—

“मी तुझा आहे. तू तुझं जीवन निराश करू नकोस.”

नैराश्य आणि वैफल्य यामुळे जीवन गढूळ होतं. अशा वेळी संत जीवनाला आशावादी बनवतात, जीवनाचं साफल्य समजावतात.

सूर्याचे दोन महान गुण—

1. तेजस्वी कर्मयोग

2. दुसऱ्याला उभं करणं

आपल्या शास्त्रात म्हणूनच सूर्यपूजा सांगितली आहे. ब्राह्मण सूर्याला अर्घ्य देतात.

एक ब्राह्मण मला विचारायला आला होता—

“शास्त्रीजी, असावादित्य: म्हणजे काय?”

त्याला माहीत नव्हतं की असौ + आदित्य: चा संधी असावादित्य होतो.

मी त्याला सांगितलं—

“मी दैत्य नव्हे तर आदित्य बनेन, तेव्हाच ब्रह्म माझ्या जवळ असेल.

मी आदित्याला पाहतो, तेव्हा मला जाणीव होते की ब्रह्म माझ्या पाठीशी आहे. म्हणूनच ब्राह्मण सूर्याला अर्घ्य देताना हा मंत्र बोलतो. या मंत्रात पुष्कळ अर्थ दडलेला आहे. पण आज आपण मंत्र सोडून यंत्र-तंत्र आणि केवळ बाह्यकृती ठेवली आहे. नारळाचे नव्हे तर करवंटीचे पूजक आपण झालो आहोत.”

आदित्यसदृश माणसं तेजस्वी व कर्मयोगी असतात. त्यांचं जीवन तेजस्वी असतं. मोठ्या संन्याशांना मी विचारलं—

“महाराज, तुम्ही मुंबईत वस्तीला आहात, ही चांगली गोष्ट आहे ना?”

ते उत्तरले—

“शेठजी की किरपाशी रहता हूँ.”

व्यक्तीजीवनात तेजस्विता आणणं कठीण आहे, पण कार्यजीवनात तेजस्विता आणणं तर अधिक कठीण.

ज्याच्या जीवनात तेजस्वी कर्मयोग आहे,

आणि ज्याचं जीवन तेजस्वी आहे,

तोच जिवंत सूर्य आहे.