न मागणं — भक्तीची खरी कसोटी

आपण अनेकदा भगवंताजवळ गारहाणी घालतो. कारण जीवनसंग्रामात घाव झेलावे लागतील या भीतीने आपण घाबरलेले असतो. "मला यातना नकोत, संकट नकोत" अशी आपली विनवणी असते. हे घाव झेलण्याची भीतीच आपल्या भक्तीतली सर्वात मोठी अडचण आहे.

आपण भगवंताजवळ रूप, सौंदर्य, बाह्य आकर्षण मागतो. कारण जर रूप चांगलं नसेल, तर "लोक मला हसतील" अशी काळजी मनात असते. पण खरं तर — मी कुरुप असलो तर काय बिघडलं? कुरुपतेत कमीपणा नाही, पण जीवनसंग्रामातल्या जखमांना सामोरं जाण्याची हिंमत नसणे हा खरा कमकुवतपणा आहे.

जीवनातील घाव टाळण्याच्या प्रयत्नात माणूस सतत पळत राहतो. अशा पलायनवादी वृत्तीमुळे जीवनाचा खरा अर्थ हरवतो. परंतु जे घावांना घाबरत नाहीत, जे भगवंताजवळ मागणं करीत नाहीत — त्यांनाच खरी भक्ती लाभते.

"न मागणं" म्हणजे काय?

भगवंताजवळ न मागणं म्हणजे नाटक नाही, ते संकोचही नाही. काही वेळा लोक म्हणतात — "मी मागत नाही, कारण मला संकोच वाटतो." पण तो श्रेष्ठपणा नव्हे. न मागणं ही मानसिक घडण असते. त्यात एक तयारी असते — मानसिक दुःख झेलण्याची, घाव स्वीकारण्याची.

अशा मनोवृत्ती असलेला माणूस जीवनसंग्रामाला सामोरं जायला तयार होतो. त्याला घाव झेलण्यातूनच आनंद मिळतो, कारण त्याला ठाऊक असतं की — प्रत्येक घाव ही एक शिकवण आहे, प्रत्येक वेदना ही एक नवी जाणीव आहे.

भक्ताची खरी ओळख

भक्त तोच, जो भगवंताजवळ सतत मागतो नाही; तर जो स्वतःला संग्रामासाठी तयार करतो. त्याला माहीत असतं की, भगवंत हे फक्त संकट दूर करणारे नाहीत, तर संकटाला सामोरं जाण्याची शक्ती देणारे आहेत.

म्हणूनच —

न मागणं म्हणजे पलायन नाही;

न मागणं म्हणजे धैर्य;

न मागणं म्हणजे जीवनसंग्रामात घाव झेलण्याची तयारी.

अशा भक्तालाच जीवनसंग्रामात लढण्याचा उत्साह असतो, आणि तोच उत्साह म्हणजे खऱ्या भक्तीचा तेजोमय शिखर.