तेजोमय गुरू

— ज्यांच्या दृष्टिकोनातून जीवनाला दिशा, वासनांना शांती, आणि कर्माला अर्थ मिळतो

तेज म्हणजे फक्त प्रकाश नव्हे,

ते असतं एक दिशा —

जिथून जीवन स्वतः चालू लागतं,

व विचारांना अर्थ मिळतो.

गुरू म्हणजे शब्दांची भर नाही,

ते असतात अश्रूंमध्ये शांत चालणारी करुणा,

जेव्हा मनाची भिंत गळते,

तेव्हा त्यांचा स्पर्श ओंजळीत उतरतो.

ते बोलत नाहीत फार,

पण त्यांच्या मौनात

एक गूढ प्रश्न सुद्धा उत्तर होतो.

ते ज्ञान देत नाहीत —

ते ज्ञानात नेतात.

त्यांची उपस्थिती असते प्रकाशासारखी —

ना ती ढकलते, ना खेचते,

फक्त उभी असते,

आणि आपण आपले अंध:कार आपसूक सोडतो.

ते तेजोमय असतात —

कारण त्यांनी स्वतःच्या अंतरात

तपाचं लोह वितळवलंय,

आणि त्यातून निर्मिलंय एक

शुद्ध, समर्पित, दिव्य रूप.

त्यांना पाहून आपण विचारत नाही,

"हे खरंय का?"

तर विचारतो —

"मी इतका अंध:कारात का होतो?"

तेजोमय गुरू

कधीही स्वतः गुरू म्हणत नाहीत.

ते असतात जसे सुर्यकिरण —

स्वतः पडतात,

आणि दुसऱ्याला उजळून टाकतात.