तपस्वी वलय

     

        

— सातत्य, संयम, आणि अंतर्मुख साधनेने निर्माण होणारी तेजस लहर

तप कधी शब्दात सांगता येत नाही,

ते शरीर झिजवतं, पण आत्मा उजळतो,

जिथे हृदय बोलत नाही,

तिथे स्पंदन साक्षीदार होतात.

महापुरुष चालतात,

पण त्यांच्या मागे काही उरतं —

एक नजरेला न दिसणारा वर्तुळ,

ज्यात सामावलेली असते शांती, तेज, आणि गुरुत्व.

तेच ते तपस्वी वलय —

ना चंद्रासारखं थंड,

ना सूर्यसारखं जळजळीत,

ते असतं अव्यक्त,

पण आत खोलवर हलवणारं.

कोणत्याही दिखाव्याशिवाय

ज्यांच्या स्पर्शाने मन थांबतं,

श्वास गहिरा होतो,

आणि विचार लय पावतात —

ते वलय असतं त्या तपाचा सुगंध.

ते सतत त्यांच्याभोवती फिरतं,

जणू गुरुत्वाकर्षणच झालंय कृपेचं,

कोणालाही न खेचता,

पण प्रत्येकाला आपसूक आकर्षून घेणारा तेजकुंड.

तिथं आपण शब्द मागत नाही,

आपण केवळ असतो —

त्यांच्या वलयात,

स्वतःला विसरून,

स्वतःला शोधत.