अग्निचिन्ह

— महापुरुषांच्या जीवनातील अग्नीप्रतीक तपश्चर्या आणि शुद्धीचा स्पर्श

तेज नसे तो फक्त प्रकाश,

तो असतो एक अग्निपथ —

ज्याच्या धगधगत्या तांडवातून

स्वतःचं खोटं विरघळतं.

महापुरुषांचे डोळे —

शांत, पण दीपासारखे,

जगाला जाळत नाहीत,

पण आतल्या वासनांना भस्म करतात.

त्यांच्या कृतीत एक चिन्ह असतं,

जळालेलं, तपलेलं, निर्मळ झालेलं,

ते अग्निचिन्ह —

जे केवळ बाहेर नव्हे,

तर अंतरात उमटतं.

ज्याच्या जवळ गेल्यावर

आपली असत्यता तापू लागते,

अपवित्र स्पर्श आपसूक मागे हटतो,

आणि सत्य लाजेनं पुढे येतं.

असा असतो तो अग्नी —

भस्म करून उगम देणारा,

जाळून सौंदर्य वाढवणारा,

अनागताचे बीज तयार करणारा.

भूदेवांचा हा अग्नी

क्रोध नव्हे, संताप नव्हे,

तो असतो तपाचा परिपाक,

जो अज्ञानाच्या रजाचा नाश करतो.

अग्निचिन्ह हे आक्रमक नसतं,

ते आमंत्रक असतं —

‘ये, शुद्ध हो, वितळ,

आणि पुन्हा उजळून उठ.’