ब्रह्मभोजन

         

पाटावर बसलेले ते,

ना भुकेचे भिकारी,

ना केवळ उदरभरण करणारे,

ते होते भूदेव —

ज्यांच्या उष्णतेत ब्रह्म फुललेलं होतं.

त्यांना अन्न देणं

म्हणजे केवळ जेवण घालणं नव्हे,

ते असतं एक अंतःकरण अर्पण,

मनाच्या निव्वळ भावाने शुद्ध झालेलं पूजन.

त्यांच्या थाळीत

घास नव्हे, ते श्रद्धेचे शब्द असतात,

पाण्यात केवळ जल नव्हे,

तर भक्तीचा गूढ श्वास असतो.

ते खात नाहीत —

ते स्वीकारतात,

ते गिळत नाहीत —

ते पचवतात आणि परत देतात

एक अदृश्य प्रसाद —

शांतीचा, समाधानाचा, संचिताचा.

हेच तर ब्रह्मभोजन —

जिथे देणं ही क्रिया नसते,

ते एक ध्यान असतं,

जिथे अन्न ब्रह्म होऊन

ब्रह्मातच अर्पण होतं.

असे अर्पण

ना रोज करता येतं,

ना प्रत्येकजणाला दिलं जातं —

हे एक योग आहे,

जिथे अन्न ही पूजा आहे,

आणि अन्नदाता हा यज्ञकर्ता.