साक्षात्काराचे क्षण

 

क्षण काही असतात असे,

जेव्हा मन आपलं राहत नाही,

ना ते भूतकाळात असतं,

ना भविष्याची ओढ लावून बसतं.

ते फक्त अत्ता असतं.

एक विशाल, प्रकाशमान अत्ता,

ज्यात मी, माझं, माझं काहीच नसतं,

फक्त अस्तित्वाचा खोल नाद असतो.

श्वास थांबतो नाही, पण जाणवत नाही,

डोळे मिटलेले नसतात, पण दृश्य नाही,

शब्द सुटलेले नसतात, पण मौन असतं,

हृदय धडकत असतं, पण वेळ थांबलेली असते.

ते असतो साक्षात्काराचा क्षण —

कोणी दिलेला नाही,

कोणी शिकवलेला नाही,

तो स्वतःचं तेज होऊन उगमतो.

महापुरुष सांगतात —

तो क्षण कमवत नाही,

तो क्षण घडतो,

जेव्हा तुमचं संपूर्ण होणं

एकाच लयीत सामावून जातं.

हेच ते क्षण —

जे शब्दांना परे असतात,

पण जीवनाचं खरं बीज असतात.

ते क्षण, जे ब्रह्माला स्पर्श करतात

आणि मन पुन्हा कधीही तेवढं लहान राहत नाहीत.