वासनांचे वलय

       

वासना —

ना ती शत्रू, ना ती दोष,

ती एक दिशा शोधणारी ओढ,

अपरिपक्व इच्छांची बिनबुडाची लाट,

की जाणिवेच्या तळातली दडलेली बात?

ती मनाला गुंतवते,

शरीराला खेचते,

भक्तीपासून दुरावते,

आणि अखेरीस रिकामी .

पण ज्या क्षणी

महापुरुषांच्या कृतींचा किरण

तिच्या स्पंदनांवर पडतो,

तेव्हा ती नष्ट होत नाही —

ती परावर्तित होते.

वासना तेव्हा होते कामना —

पवित्रतेची, एकत्वाची, साधनेची,

ती तेजस्वितेच्या वलयात फिरते,

आणि ब्रह्मदृष्टीच्या केंद्राकडे झेपावते.

महापुरुष वासनांना नाही म्हणत नाहीत,

ते तिला स्पर्श करतात…

ते तिला सामावून घेतात…

ते तिचा प्रवाह बदलतात.

ते वासनांना दैवी रूप देतात —

त्याच लाटांवर आराधना नाचते,

त्याच वलयांतून

वैराग्य आणि प्रेम फुलते.