व्रतधारी तेज

         

         

तेज जळतं... पण अकारण नाही, त्याला असतो एक व्रतधर्म — तपस्वी सौर्याचं तेज हे उगाच कुठून येत नसतं. भूदेव व्रतधारी असतो, त्याचा संकल्प असतो शांततेचा, विवेकाचा, आणि ज्वाळामय समर्पणाचा. व्रत म्हणजे शरीराला थकवणं नव्हे,

तर अंतःकरणात एक उद्दिष्ट असणं — ते उद्दिष्ट म्हणजे स्वतःचा प्रकाश इतरांमध्ये जागवणं. त्याच्या तेजाला आक्रोश नसतो, न शोभेची गरज — ते असतं उगमस्थळी स्थिर आणि कार्यासाठी सुसज्ज.

कोणत्याही भ्रमात न अडकता, भूदेव

तेजाचं व्रत पाळत राहतो — जणू अखंड दिवा अनाहत वाऱ्यावरदेखील न विझणारा. तो स्वतःसाठी प्रकाशमान नसतो, तर ज्यांच्या आयुष्यात अजूनही अंधार आहे, त्यांच्यासाठी तेज बनतो.

तो केवळ ज्ञानदाता नव्हता, तो होता प्रकाशवक्ता!

त्याच्या नजरेतून, हसण्यातून, आणि थांबून गेलेल्या शांततेतून तेज ओसंडून वाहायचं. गुरू असतो जो

तुमच्यातला आत्मप्रकाश जागवतो, तो स्वतः दिवा नसतो तर दिव्यतेचा अनुभव असतो.

त्याच्या जवळ गेलं की सर्व प्रश्न विरघळतात — न की उत्तरांनी, तर त्याच्या अस्तित्वाच्या उष्णतेनं.

तो वाचवत नाही, तो पाहू देतो. तुमच्याच आतली ज्योत स्वतः तुम्हालाच सापडू लागते.

तेजोमय गुरू म्हणजे

कोणत्याही अंध:कारात प्रकाश बाळगणारा,

कधी मौनात उत्तर असणारा तर कधी स्मितामध्ये संपूर्ण वेदान्त मांडणारा. तो सांगत नाही, तो होऊ देतो. त्याच्या सावलीत कधी गारवा, कधी उष्णता

कधी सत्व, कधी राग, पण नेहमीच असतो तेज. गुरू म्हणजे... तुमच्या “होण्या”चा जाणिवेपूरता झोत.  न दिसणाऱ्या यज्ञकुंडात तो स्वतःला अर्पण करत होता – शब्दाशिवाय, घोषाशिवाय,

केवळ श्वासांच्या चैतन्याने. तप म्हणजे केवळ जंगलातले वनवास नव्हे, तप म्हणजे - भावनांचं परिशुद्धीकरण, वासनेचं रूपांतरण, आणि इच्छांचं तेजात परिवर्तन. तो बोलत नव्हता, पण त्याच्या नजरेतून अग्निचं शुद्ध तेज वाहत होतं – ते कसोटीचं नव्हे, कृपेचं होतं. तप म्हणजे जळणं नव्हे,

तप म्हणजे जळून शुद्ध होणं –अवकाशात विलीन होणं. त्याचं शरीर स्थिर, मन साक्षी, आत्मा प्रज्वलित –तो होता तपशक्तीचा स्तंभ. त्याचं आयुष्य म्हणजे एक दीर्घ दीक्षा, जिथे प्रत्येक क्षणात तो स्वतःला विसर्जित करत होता आणि ब्रह्मत्वाकडे वाहात होता. अशा स्तंभाच्या सावलीत उभं राहणं म्हणजे आपलं स्वरूप ओळखण्याची सुरूवात.