ब्रह्मस्मृतीचे बीज

कधी एखादं बीज

शांतपणे पडतं —

पृथ्वीच्या कुशीत,

कोणालाही न कळत.

भूदेव त्या क्षणाचा साक्षीदार असतो —

जेव्हा शंका थांबते,

आणि आतल्या शांततेत

ब्रह्मस्मृती रुजते.

ती स्मृती नसते कोणाच्या सांगण्याची,

ती असते स्वतःच्या अंतरात

एक वीज चमकल्याची अनुभूती,

जी एकदा जळली

की पुन्हा कधीच विझत नाही.

भूदेव अशा बीजांची रक्षा करतो —

तो त्यावर उपदेशाचे पाणी घालत नाही,

तर तपाच्या उष्णतेने त्याला अंकुरण्यासाठी

पावसासारखा मौन देतो.

कधी हे बीज

वर्षांनंतर फळ देतं —

ज्ञानाचं,

करुणेचं,

निव्वळ जागृतीचं.

भूदेव म्हणजे

तो ज्याच्या उपस्थितीत

माणूस स्वतःलाच आठवू लागतो —

हीच खरी ब्रह्मस्मृती.