तपस्वी वलय

ज्या दिवशी अंतःकरणाचा थेंब

तेजात रूपांतरित होतो,

त्या दिवशी निर्माण होतं

एक अदृश्य पण जाणवणारं तपस्वी वलय.

ते वलय नसतं मुकुटासारखं,

ना त्यात शोभेचा थाट असतो —

ते असतं ध्यानाने झिजलेलं,

प्रत्येक श्वासाने तापलेलं.

ज्याच्या भोवती हे वलय असतं,

त्याला भेटलं की

शब्द निघत नाहीत,

फक्त स्तब्धता उमटते.

ते वलय सांगतं —

हा माणूस भूतकाळाशी जखडलेला नाही,

तो भविष्य घडवतो आहे

आपल्या तपातून, आपल्या शांतीतून.

त्याच्या नजरेत क्षमा असते,

पण ती दुर्बळ नसते.

त्याच्या स्पर्शात उष्णता असते,

पण ती कामना नसते.

हा तपस्वी असतो—

जो स्वतःला जाळून

दुसऱ्यांसाठी दिवा होतो.

त्याचा प्रकाश सांगतो — हा भूदेव आहे.

त्याचं वलय दिसत नाही,

पण जाणवतं.

ज्याला जाणवतं,

त्याचं आयुष्य बदलतं.