शीतल छाया

 

भक्तीच्या झाडाखाली बसावे,

क्षणभर विसावावे मन,

ना विचार, ना आंदोलन,

फक्त गूंजत राहावे मौनातले धन.

ना वाऱ्याचा अतिरेक इथे,

ना ऊनाचा झणझणीत बाण,

एक अखंड समरस छाया,

जिच्या कुशीत शांतीचा गंध उगमाण.

ते झाड, जे उगवते आतून,

भक्तीच्या बीजातून वाडते,

मूलं खोल कर्मभूमीत

फांद्या आकाशाकडे वाढते.

त्या छायेत महापुरुष बसलेले,

नजरेत करुणा, मुखावर तेज,

ते न बोलता समजवतात,

मनात झिरपतो गूढ संदेश.

शांततेचा हा स्पर्श असा की,

तप्त वासना थंड होतात,

भावना उबदार होतात,

बुद्धीला विवेक सापडतात.

ही शीतल छाया क्षणभंगुर नाही,

ती शाश्वत आहे, साधनेची फळ,

भक्तीने जो रोपला असतो वृक्ष,

त्याच्या छायेतच मिळते ब्रह्माचं पल.