धैर्य
धैर्य म्हणजे वादळ न थांबवता,
त्याच्या आत शांत उभं राहणं।
भीतीने थरथरलेलं मन उभं राहतं तिथे,
जिथे कोसळणाऱ्या क्षणांना आधार सापडतो।
धैर्य गरज नसते बळाची,
तर गरज असते सहनशक्तीची.
जेव्हा वेळेचं उत्तर येत नाही,
तेव्हा धैर्यच असतं — प्रश्न न विचारताही थांबणं।
कधी कधी धैर्य असतं —
डोळ्यांतलं पाणी मागे लपवून हसणं,
कधी असतं — ‘नाही’ ऐकूनही ‘हो’साठी पुन्हा उभं राहणं।
कधी फक्त श्वास घेणं, पण न गमावणं।
धैर्य म्हणजे शांत रणभूमी —
जिथे माणूस स्वतःशी लढतो,
अश्रू ओघळत नाहीत,
पण अंतःकरण खंबीर होतं।
जितकी झळा, तितकं ते फुलतं —
जसं एखादं पर्वतावरचं झाड,
वादळी रात्रीने शरमून मागे वळावं
इतकं खंबीर... इतकं निश्चल।
Comments
Post a Comment