🌿 शांती

शब्द थांबतात जेथे, तेथे सुरू होते मौन,

मनात गूंजते जिथे, अस्तित्वाचं गूढ-tone।

नसते तिथे ना प्रश्न, ना उत्तरांची घालमेल,

फक्त असतं शांततेचं, खोल व एकटं वेल।

हवा न हलता वाहते, अश्रू न सांडता सांडतो,

शांत माणूस हसतो तिथे, जणू वेळही थांबतो।

सागर जसा गहिरा, वरून शांत नि शीत,

तसंच शांततेत लपलेलं, असतं दु:खाचं गीत।

शांती ही न सुटलेली, गुंतवणूक अंतरीची,

तिची किंमत समजते, घालमेल अन् रणकंदन ओलांडली की।

ती न फडफडते झेंड्यागत, न ओरडते घोषणेसारखी,

ती फक्त असते…

जशी प्रार्थना, मनातली, कोणालाही न कळणारी।

शांती म्हणजे हार नव्हे, ती असते अंतिम विजय,

जे रडूनही बोलत नाही, त्यांना तिचा खरा ठाव.

शांततेत सामावतो एक सार्वत्रिक आवास —

की “सगळं ठीक आहे… आणि होईलही.”