"गुरुजींच्या नजरेपासून"

          

"गुरुजी" – हा शब्द शाळेतील शिक्षकांपुरताच मर्यादित नाही. व्यवहाराचं एक मोठं रूप म्हणजे सतत आपल्यावर बघणाऱ्या, आपल्याकडून काहीतरी अपेक्षा ठेवणाऱ्या नजरा – त्या सगळ्याच गुरुजींच्या नजरेसारख्या. त्या सतत आपल्याला तपासत असतात, मोजत असतात, वर्ग करत असतात.

या नजरा म्हणजे समाज, कुटुंब, व्यावसायिक जबाबदाऱ्या, आपल्या भूमिका – आणि कधी कधी आपल्याच आतला एक कठोर निरीक्षक.

तो सगळीकडे आपल्यावर नजर ठेवून असतो – आपण बरोबर वागतोय का, योग्य निर्णय घेतोय का, काही कमी पडतोय का?

हे 'गुरुजी' कायम सावध असतात. आणि त्यांच्यापासून सुटका मिळणं फार कठीण.

पण "एक तासाची रजा" म्हणजे या नजरेपासूनही थोडा वेळ बाजूला होणं.

हा तास म्हणजे असा कोपरा, जिथे कोणाचीच परीक्षा नाही, कोणताही अभ्यासक्रम नाही, आणि कुठलीही यादी पूर्ण करायची नाही.

तेवढ्या वेळासाठी तरी आपण "यथास्थित" असतो – न सुट्टीवर, न जबाबदाऱ्यांपासून पळून – पण तरीही स्वतंत्र.

या तासात आपण "बरोबर काय? चुक काय?" या समीकरणात अडकत नाही.

आपण कुठलीही भूमिका न निभावता – एक निष्पेक्ष, स्वच्छ उपस्थिती अनुभवतो.

गुरुजींची नजर म्हणजे सतत काहीतरी सुधारण्याची, मिळवण्याची धडपड.

पण या एका तासात – आपल्याला 'सुधारण्याचं' नाही, तर 'स्वतःला समजून घेण्याचं' काम करायचं असतं.

तेव्हा हा तास म्हणजे –

"आता मी गुरुजींच्या नजरेपासून थोडा वेळ दूर आहे..."

"...आता मी स्वतःच्या नजरेत शांत आहे."