"वाचनाची रजा"

वाचन हा अनेकांचा जिव्हाळ्याचा विषय. पुस्तकांची मैत्री, शब्दांमधली ओळख, विचारांमधलं नातं – हे सारं समृद्ध करतं. पण एक वेळ अशी येते, जिथे आपण स्वतःला विचारतो – “आज काहीच वाचायचं नाही.”

म्हणजे पुस्तकं वाईट आहेत म्हणून नव्हे, किंवा वाचनाला कंटाळा आला म्हणून नव्हे – तर जाणीवपूर्वक एक पायरी मागे टाकायची असते.

कारण त्या क्षणी, आपल्या आतच एक पुस्तक उघडलं जातं.

आपण अनेकदा दुसऱ्यांचं लिहिलेलं, विचारलेलं, अनुभवलेलं वाचतो – पण स्वतःचं काय?

त्या एक तासाच्या रजेमध्ये आपण स्वतःचं अंतर्वाचन करायला बसतो. जिथे शब्द नसतात, पण अर्थ असतो. वाक्य नसतात, पण संवाद चालू असतो.

एखादा विचार पृष्ठांवरून येतो, तो मनाला गाठतो, तिथून अंतर्मनात उतरतो आणि मग तिथून पुन्हा बाहेर येत असतो – पण यासाठी दरवेळी बाह्य वाचन लागेल असं नाही.

कधी कधी, शांततेची पाने उलगडली की अंतःकरणाचा ग्रंथ आपोआप समोर येतो.

या रजेचा हेतू वाचनाला थांबवणं नाही, तर वाचनाच्या अधिनिवासातून मुक्त होणं आहे.

एरवी आपण विचारांच्या आणि शब्दांच्या ओघात वाहून जातो. आणि ते वाचताना आपण हळूहळू विसरतो – की आपण स्वतःही एक ‘लेख’ आहोत.

या तासात आपण कुणाचंही मत न घेता, कुणाचीच ओळख न घेता, आपल्या आत वाचतो – गर्भित प्रश्न, मौनातले उत्तर, आठवणींची टिपणे आणि भावनांचे परिच्छेद.

हे वाचन इतरांना दिसत नाही, पण आपल्यात खोल कोरलं जातं.

आपण रोजच्या जगात माहिती वाचतो, ज्ञान वाचतो.

या तासात आपण स्वतःला वाचतो.