" जीवनाची पुनर्भेट"

           

हा "मनाचा एक तास"  केवळ एक मानसिक विश्रांती नाही, तर आत्मभानाची पुनर्स्थापना आहे.

रोजच्या धावपळीच्या मागे जे काही हरवून बसतो, त्याची पुन्हा भेट — हीच "जीवनाची पुनर्भेट".

आपण आठवडाभर धावतो —

ध्येय, जबाबदाऱ्या, यंत्रवत क्रिया,

जणू काही श्वास घेणं हीसुद्धा ‘काम’ झालंय.

पण रविवारी, एखाद्या क्षणी —

सकाळी साडेनऊ ते साडेदहा —

मी स्वतःच्या जीवनाशी पुन्हा एकदा भेटतो.

ही रजा म्हणजे कामातून सुटका नव्हे,

तर स्वतःकडे परतण्याची संधी.

हा वेळ म्हणजे,

“मी” नावाच्या माणसाला “मी” म्हणून पुन्हा ओळखण्याचा क्षण.

हा वेळ म्हणजे,

जीवनाच्या गाभ्याशी जाऊन बसणं,

आणि विचारणं —

“कसं आहेस रे?”

रजा म्हणजे रिकामी जागा नव्हे

आपण 'रजा' म्हणजे काहीही न करणे असं समजतो.

पण ही रजा म्हणजे मनाचं निःशब्द, पण उपस्थित असणं आहे.

जिथे मी वाचत नाही, लिहित नाही, बोलत नाही —

पण असतो.

माझ्या हृदयाच्या लयीत, श्वासाच्या तालात,

माझ्याच आठवणींना सामावून घेत…

कधी जुने विचार परत येतात,

कधी वळणावरून हरवलेली एखादी भावना —

माझ्या सोबत संथ चालत राहते.

पुनर्भेट म्हणजे काय?

पुनर्भेट म्हणजे जुन्या ओळखीला नव्यानं पाहणं.

जीवन तर सोबतच असतं, पण आपणच दूर जातो.

‘मनाचा एक तास’ म्हणजे त्या हरवलेल्या सवयींचं —

क्षणभराचं पुन्हा मैत्र.

कधी मी बालपणीच्या आठवणींशी गप्पा मारतो,

कधी एखादं दु:ख हातात हात घालून समोर बसतं,

कधी एक संकल्प हलकेच डोकं वर काढतो.

ही पुनर्भेट नेहमी हसरी नसते,

पण ती खरी असते.

आणि खरी भेट हीच तर जिवंत राहण्याची प्रेरणा देते.

रविवारची रजा ही माझ्यासाठी ‘अलिप्ततेची तासगणिक भेट’ नाही,

तर जीवनाच्या मूळ ओळखीची – शांत, सखोल आणि आपुलकीची –

एक अंतर्निष्ठ पुनर्भेट आहे.

"मौनाचे अंतरंग" – शांततेतील सूक्ष्म स्पंदने

"मी जेव्हा फक्त होतो" – कृतीशिवाय अस्तित्व

"जीवनाच्या पायघड्या" – लहानसहान क्षणांचं जीवनाशी नातं