तिथे माझं काहीच नाही...

मनाच्या त्या आंतरिक प्रवासात एक क्षण येतो, जिथे आपण ज्या गोष्टींशी चिकटून राहतो त्यातून आपण मुक्त होतो.

तिथे “माझं” काहीच राहत नाही – ना भावना, ना विचार, ना स्वप्न.

हे “काहीच नाही” हे शून्य नव्हे, तर एक खोल शांतता आणि स्वच्छता आहे.

जिथे आपण स्वतःच्या अस्तित्वापासून देखील विरक्त होतो – आपले सर्व ओझे, बंधने, अपेक्षा सोडून देतो.

या अवस्थेत आपल्याला ‘स्वतःचा अनुभव’ सहज मिळतो – तो अनुभव पूर्णपणे मुक्त आणि निर्बाध असतो.

या मुक्तीमध्ये कोणीही नाही, काहीही नाही – फक्त एक अस्तित्व आहे, ज्याला आपण ‘अणुशक्ती’ किंवा ‘साक्षी’ म्हणू शकतो.

हा अनुभव वारंवार येत नाही, पण “एक तासाची रजा” अशा क्षणांना आमंत्रित करते.

तिथे आपण आपल्या ‘अहंकाराच्या सगळ्या पडद्यांना मागे टाकतो’ आणि शुद्धीचा प्रकाश पाहतो.

“तिथे माझं काहीच नाही” या शब्दांत एक गूढ सामर्थ्य दडलेले आहे – ते सामर्थ्य आपल्याला जीवनाच्या प्रवाहात शांतीची खरी अनुभूती देते.

आणि मग परत यायला काही उरलेलं नसतं, कारण तिथून परत येणं म्हणजे पूर्ववत होणं, पण तिथून पुढे जाण्याची संधी नक्की मिळते.