"मनाच्या एका ओढीने"

        

कधी वाटतं, मन एक क्षणही शांत बसत नाही. एक विचार संपतो, दुसरा उगम पावतो. कोणत्याही क्षणी मन कुठे तरी धावतच असतं – भूतकाळात, भविष्यकाळात, स्वप्नांमध्ये, योजनांमध्ये.

पण... या “एक तासाच्या रजा”त मन कुठे धावत नाही.

ते थांबतं, स्थिर होतं आणि मग हळूहळू एक ओढ निर्माण होते.

ती ओढ कुठल्या गोष्टीची नसते, कुठल्या व्यक्तीचीही नसते – ती असते स्वतःच्याच खोल तळाशी पोहोचण्याची.

या ओढीला कुठलाही उद्देश नाही, पण एक आंतरिक आकृष्टता आहे.

अशी ओढ जिथे ‘काही मिळवणं’ नाही, तर स्वतःला शोधणं आहे.

या ओढीत मनाला स्थैर्य मिळतं – जणू ते एका खोल प्रवाहात ओघानं वाहू लागतं.

सहसा आपण मनाला विरोध करत राहतो – “मन स्थिर कर”, “मन वळव”, “मन नियंत्रित कर.”

पण या तासात आपण फक्त मनाच्या एका ओढीने प्रवाहात उतरतो.

न्याय, युक्ती, विचार, प्रतिवाद न करता – फक्त ‘होऊ दे’ असं म्हणून.

या क्षणी काही तरी नवं उगम पावतं.

ते कल्पनेच्या बाहेर असतं, पण जाणिवेच्या आत.

कधी तो एक सूर असतो, कधी एक शब्दहीन अर्थ, कधी एक नकळत उमज.

हे सर्व ‘मनाच्या एका ओढीने’च उगम पावतं.

या तासाचं मोल इथेच आहे – आपण कुठे तरी ‘जावं’ लागणार नाही, ते आपल्यातच उगम पावतं.

जसं एखादं झाड सावकाश वाकतं, सूर्याच्या ओढीने – तसंच मनही हळूवार वाकतं, त्या आंतरिक ओढीने.