शब्दांच्या पलीकडचं काही प्रदेशात

   

शब्द माणसाचं जग समृद्ध करतात, संवाद शक्य करतात, अर्थ खुलवतात. पण एक वेळ अशी येते – जिथे शब्द अपुरे पडतात.

जिथे विचार तर असतो, पण तो मांडता येत नाही. भावना असते, पण तिचं वर्णन सापडत नाही. अशा वेळी आपण एका शब्दांपलीकडच्या प्रदेशात प्रवेश करतो.

“एक तासाची रजा” ही वेळ शब्दांपासूनही थोडी दूर जाण्याची.

याचा अर्थ शब्द नाकारायचे असा नाही – पण त्या शब्दांना थोडी विश्रांती द्यायची.

मनाच्या कोपऱ्यात जे काही शांततेत फुलतंय, ते शब्दांच्या अल्पतेतच उमजतं.

आपण जेव्हा सतत विचार करत असतो, तेव्हा शब्द आपल्या मनाला व्यापून टाकतात.

पण जेव्हा आपण शांत बसतो, काहीही बोलत नाही, ऐकत नाही, लिहीत नाही – तेव्हा पहिल्यांदाच काही खरंखुरं उमगू लागतं.

जसं झाडाची फांदी झुलत असते, पण मूळ मात्र शांत असतं – तसं आपलंही अस्तित्व या तासात मूळाकडे जातं.

शब्दांच्या पलीकडे जाणं म्हणजे गूढ काही नाही – ते फक्त थांबणं आहे.

कुठलीच प्रतिक्रिया न देता, कुठल्याही विचाराला पुढं न नेता – फक्त त्याला जाणिवेच्या प्रकाशात पाहणं.

या क्षणी मन संवाद करतं, पण शब्दांशिवाय.

एखाद्या मौनाच्या ठिपक्यावरून त्या जाणिवेचा आरंभ होतो – जिथे विचारही पारदर्शक वाटतात.

शब्दांनी पोहोचता येईल इतपत हे जग आहे – पण शब्दांच्या पलीकडे जाण्यानेच त्याचा अर्थ उलगडतो.