आठवणींचं अंगण

       

घराच्या मागे एक मोकळं अंगण असावं – ज्यात कोणतंही फर्निचर नसेल, पण आठवणींचा गंध भरलेला असेल. बालपणाची चाहूल, एखाद्या क्षणाची ओल, एखाद्या वाक्याचं अस्तित्व – सगळं काही हलक्याशा वाऱ्यासारखं त्या अंगणात फेर धरत असतं.

“एक तासाची रजा” घेतली, की हेच अंगण हळूहळू उघडत जातं.

रोजच्या गोंधळात जे हरवलेलं असतं, ते या शांततेच्या एकांतात पुन्हा दिसू लागतं.

कधी एखादी शाळेची संध्याकाळ, कधी आजोबांचा कुशीत घेतलेला श्वास, कधी एकट्याने ढळलेला सूर्य... आठवणी एखाद्या जपाप्रमाणे मनात उमटत राहतात.

या आठवणींना आपण "मागे गेल्या गोष्टी" म्हणून टाकून देतो, पण प्रत्यक्षात त्या आपल्याला सतत घडवत असतात – रोजच्या निवडीत, नात्यांच्या वागण्यात, प्रतिक्रियांमध्ये.

या तासात त्या आठवणींशी एक जाणीवपूर्वक भेट होते.

हे अंगण अशा आठवणींनी भरलेलं असतं ज्या नजरेआड गेल्या होत्या, पण हृदयाच्या कोपऱ्यात जिवंत होत्या.

या तासात त्या आठवणींकडे आपण न्यायनिवाड्याच्या नजरेने पाहत नाही – फक्त ‘पाहतो’.

त्या निघून गेल्या नाहीत, त्या थोड्या वेळासाठी आपल्याला थांबायला लावतात.

कधी एखादी आठवण मनाला खिन्न करते, तर काही आठवणी मनात हसू फुलवतात.

पण दोन्ही प्रकारांमागे एकच आशय – "मी अजूनही जिवंत आहे... अनुभवत आहे."

या तासाची सौंदर्य यात आहे की, तो आपल्याला केवळ वर्तमानात आणत नाही, तर मागे पाहताना स्वतःकडे पाहायची दृष्टी देतो.

आणि मग आठवणींचं हे अंगण – मनाच्या भिंतींवर उमटलेल्या लाघवी सावल्यांसारखं – आपल्याला आपल्या स्वत्वाशी भेट घडवतं.