Rear personality in thausand

    

जीवनात अपूर्वता आणण्यासाठी जीवणाचे दर्शन बदलले पाहिजे. आणि ती शक्ती भार्गवी आणि वारुणी विद्या मध्ये आहे. लोकांना आपले नाव पेपर मध्ये छापून यावे याची तळमळ असते‌. जिल्हा वृत्तपत्रामध्ये, मग मुंबईसारख्या शहरातल्या वृत्तपत्रामध्ये, आंतरराष्ट्रीय वृत्तपत्रांमध्ये नाव यावे अशी त्याला तळमळ लागते. पण परलोकीच्या वृत्तपत्रात आपले नाव यावे याचा त्याला विचारही शिवत नाही. तसा जर त्याने विचार केला तर महान कीर्त्या म्हणायचे. रावणाचे इहलोकात नाव झाले होते पण परलोकात त्याचे नाव झाले? रामाशेजारी बसायला त्याला स्थान मिळाले? नाही. असे जीवन जगले पाहिजे की इथून जीव निघाला की यमदुतांना ट्रंककॉल करावा लागावा की देवा! तुम्ही ज्याच्या वाटेवर डोळे लावून बसला होतात तो जीव तुमच्या पाशी येतो आहे.

      

देव वाट बघत असतो की आपल्या शब्दाला जागणारा, आपल्या अभिवचनाप्रमाणे जगून, दिलेला वायदा पाळणारा एखादा तरी जीव जगात बघायला मिळतो काय? ज्याला मी शक्ती, श्री, विद्या, अधिकार, बुद्धी सगळे दिले पण कबूल केल्याप्रमाणे जगणारा जीव आहे कोण? देव फिरत असतो की असा जीव पाहायला मिळावा  सहस्रनाम क्वचित् असा एखादा जीव देवाला बघायला मिळतो.

     

देव आपल्या दुतांना सांगून ठेवतो की हा जीव जगातून निघाला की तत्काळ मला ट्रंटकॉलने कळवा. मी त्याचे स्वागत करण्यासाठी हातात फुलांची माळ घेऊन उभा राहीन. हीच महान कीर्त्या आहे. तुम्ही लक्ष्मीनारायणाचे दर्शन घेतले आहे? लक्ष्मीनारायणाच्या हातात एक कमळ आहे. त्यात केवढा अर्थ भरलेला आहे ते कशासाठी? देव हातात कमळ घेऊन उभा आहे ते कशासाठी? देवाला ते कमळ कोणाच्यातरी चरणावर व्हायचा आहे. मी आयुष्यभर देवाला कमळे वाहिली पण आता माझे जीवन असे बनावे की माझे ह्रदय कमळ, नेत्र कमळ, हस्तकमळ, पदकमळ देवाला वाहता येईल. असे जीवन बनते तेव्हा देव आपल्या हातातले कमळ पुढे करून म्हणतो घे बाळ! तुला कीर्ती पाहिजे आहे ना! जगातून कधीही पुसली जाणार नाही अशी कीर्ती मी तुला देतो. हे असे जीवन अलौकिक आहे. असे अलौकिक जीवन जगणाऱ्याला देवाच्या दरबारात अशी कीर्ती मिळतेच परंतु या लोकांचे त्याला एक आगळाचा आनंद लाभतो.

 हे विचार अतिशय प्रेरणादायी आणि जीवनाचे दर्शन बदलणारे आहेत. यातून आपल्याला एक महत्त्वाचा संदेश मिळतो की, जीवनात केवळ इहलोकातील कीर्ती मिळवणे पुरेसे नाही, तर परलोकीही आपली ओळख महान असावी.

देवाच्या दृष्टीने महानता म्हणजे आपल्या कर्तव्याचा आणि वचनांचा प्रामाणिकपणे पालन करणारा, जीवनात दिलेल्या सामर्थ्यांचा आणि विद्या-शक्तीचा योग्य उपयोग करणारा जीव. अशा प्रकारे जगणे म्हणजेच जीवनाला खऱ्या अर्थाने सार्थकता प्राप्त होते.

मुख्य संदेश:

1. जीवनाचे ध्येय: केवळ बाह्य यशासाठी धडपड न करता अंतर्मुख होऊन जीवनाला एक उच्च आध्यात्मिक दृष्टिकोन द्यावा.

2. कीर्तीची खरी व्याख्या: अशी कीर्ती जी फक्त या लोकापुरतीच सीमित न राहता, परलोकीही ओळख मिळवून देते.

3. देवाची अपेक्षा: देवाला असे लोक हवे असतात जे त्याच्या अपेक्षांप्रमाणे जगतात, सत्य, प्रामाणिकता आणि निःस्वार्थतेचा आदर्श ठेवतात.

4. आत्मसमर्पण: आपले जीवन असे बनवावे की ते देवासाठी अर्पण होऊ शकेल, आणि देवाला आपल्या चरणावर कमळ वाहण्याची संधी मिळेल.

वरील विचार हे मानवी जीवनाला दिशा देणारे आणि त्याला अधिक अर्थपूर्ण बनवणारे आहेत. यातून आपल्याला समजते की, जीवनात केवळ भौतिक यश आणि प्रसिद्धी मिळवणे हे अंतिम उद्दिष्ट नसून, त्यापलीकडे जाऊन जीवनाचे एक उच्च स्वरूप साध्य करणे हे खरे यश आहे.

संदेशाचे गाभा:

आध्यात्मिक दृष्टिकोन: जीवनाची खरी सार्थकता आत्मिक प्रगतीत आहे. बाह्य जगात आपले नाव कमवणे जितके महत्त्वाचे वाटते, तितकेच किंवा त्याहून अधिक महत्त्वाचे परलोकी आपली ओळख तयार करणे आहे.

सार्वकालिक कीर्ती: अशा प्रकारे जगले पाहिजे की आपले कार्य आणि गुण देवाच्या दरबारातही स्मरणीय ठरतील.

मुख्य शिकवणी:

1. आत्मविकासाचा प्रवास:

आपल्या शक्ती, बुद्धी आणि विद्या यांचा योग्य वापर करणे.

सत्य आणि प्रामाणिकतेचा मार्ग स्वीकारून जीवन जगणे.

2. परलोकाचा विचार:

इहलोकाच्या यशाबरोबरच परलोकी आपले स्थान मिळवणे हेदेखील जीवनाचे ध्येय असावे.

आपले कर्तव्य आणि वचन पाळून, इतरांना आदर्श ठेवणे.

3. देवाची अपेक्षा:

देवाला असे जीवन जगणारे जीव हवे आहेत, जे त्याच्या शब्दाला जागतात आणि त्याच्या अपेक्षांनुसार जगतात.

अशा जीवाला देव स्वतः स्वीकारतो आणि त्याला अनंत कीर्ती प्रदान करतो.

4. आत्मसमर्पण:

जीवनातील प्रत्येक कृती देवासाठी अर्पण करण्याची भावना बाळगावी.

आपण स्वतः कमळासारखे शुद्ध आणि निर्मळ बनावे, जे देवाला अर्पण करता येईल.

निष्कर्ष:

जीवन असे जगावे की ते केवळ यशस्वी न ठरता, दिव्यतेचा स्पर्शही लाभेल. जेव्हा देवाला आपल्या जीवनातील कामगिरीचा अभिमान वाटतो, तेव्हा तीच खऱ्या अर्थाने महान कीर्ती असते.