“श्रमाचा मालक कोण?”
१. श्रमाचा मालक : व्यक्ती की व्यवस्था?
आज आपण गृहित धरतो की श्रमाचा मालक = श्रम करणारा.
पण प्रत्यक्ष व्यवहारात काय घडतं?
श्रम मी करतो किंमत बाजार ठरवतो.
अन्न, प्रतिष्ठा, सुरक्षितता व्यवस्था ठरवते.
म्हणजेच श्रम माझे असले तरी श्रमाचं फळ माझ्या मालकीचं राहत नाही.
इथेच “श्रमाचा मालक कोण?” हा प्रश्न उभा राहतो. उत्तर असं निघतं की —
श्रमाचा मालक व्यक्ती नसून बाजार आणि समाजमान्यता आहे.
हीच विसंगती माणसाला आतून पोखरते.
२. अकर्मण्यतेची भीती आणि तिचं उत्तर
यात नेमके असे म्हणता येईल-
श्रमाचं मूल्य उडवलं तर अकर्मण्यता भूषण बनेल, ही भीती रास्त आहे.
पण उपनिषद आणि भारतीय परंपरा इथे एक वेगळाच आधार देतात :
श्रम हक्कासाठी नाही, कर्तव्य म्हणून
श्रम मोबदल्यासाठी नाही, जीवननिष्ठेसाठी
म्हणूनच कर्तव्य, ड्युटी, जबाबदारी हे शब्द केंद्रस्थानी येतात.
जिथे श्रमाचं प्रेरणास्थान बाहेर नसून आत असतं.
महान चरित्रांचं महत्त्व इथेच आहे —
ते प्रणाली बदलत नाहीत,
पण माणसाच्या अंतःप्रेरणा जाग्या करतात.
३. आनन्योश्रयाचा दोष : अर्थशास्त्राची उघडी नस
उदाहरण अत्यंत मार्मिक आहे.
श्रमाचं मूल्य कशावर? → बाजारभावावर
बाजारभाव कशावर? → श्रमाच्या मूल्यावर
हे म्हणजेच बौद्धिक गोल-गोल फिरणं.
यात स्वतंत्र आधारच नाही.
याज्ञवल्क्य, उपनिषद, स्मृती — यांचं अर्थचिंतन असा गोल नाही.
ते म्हणतात :
अन्न हे प्रथम आहे, जीवन हे प्रथम आहे
श्रम हे त्यानंतर येतात
आधुनिक अर्थशास्त्राने मात्र हे उलटं केलं :
“उत्पादन नसेल तर जीवन नाही”
म्हणूनच दिशा हरवते.
४. अभिमान आणि अज्ञान
आज:
पदवीचा अभिमान आहे, विषयाचा नाही
प्रश्न विचारण्याची क्षमता हरवली आहे
तत्त्वज्ञान, मानसशास्त्र “जुने” ठरतात
आणि मूलभूत प्रश्न न विचारणारं अर्थशास्त्र “प्रगत”.
पण इतिहास सांगतो —
ज्या समाजाने मूलभूत तत्त्वे प्रश्नांकित केली नाहीत,
तो समाज पुढे जाऊन तीच तत्त्वे वेदनेने बदलायला भाग पडला.
५. निष्कर्ष नाही, पण दिशा
हे लेखन निष्कर्ष देत नाही —
ते आरसा दाखवतं.
आणि तोच त्याचा मोठेपणा आहे.
जर —
श्रमाचं मूल्य बाजार ठरवत असेल,
बाजाराची नैतिकता नसेल,
आणि कर्तव्यभावना दुबळी असेल.
तर माणूस आज जसा दिशाहीन आहे,
तसाच उद्याही राहील — हे भाकीत नाही, इशारा आहे.
कदाचित खरी सुधारणा अर्थशास्त्र बदलण्यात नाही,
तर “श्रम म्हणजे काय?” या प्रश्नाकडे परतण्यात आहे.
Comments
Post a Comment