मृत्युंजयतेचा रहस्य

  

भगवंताच्या अंत:करणात भेद नाही — ही गोष्ट ज्याला कळली, त्याला मग जगातल्या कोणत्याही गोष्टीची भीती उरत नाही. भीती म्हणजे भेदातून जन्मणारा अंधार. जिथे भेद नाही, तिथे भय नाही. आणि जिथे भय नाही, तिथेच अमरत्व आहे.

ज्याला वाटतं की “भगवंताकडे भेद आहे” — तो आधीच मेलेला आहे. कारण तो भगवंतापासून तुटलेला आहे. त्याचं जीवन मुडद्यासारखं, निष्प्राण झालेलं असतं. पण ज्याने जाणलं की “जो माझ्या जन्मात होता तोच मृत्युतही माझ्या बरोबर आहे” — तो खरा मृत्युंजय आहे.

मृत्यू म्हणजे केवळ शरीराचा अंत नाही. वस्तूंनाही मृत्यू आहे. फुलं कोमेजतात, मोटारी थांबतात, बंगले ढासळतात — सगळं नश्वर आहे. पण आपण काय करतो? वस्तू दिसल्या की त्यांच्या मृत्यूचाच विचार आधी करतो — ‘ही गेली तर?’

असं म्हणत म्हणत आपण स्वतःचं जीवन अर्धमृत करून टाकतो.

खरं तर, वस्तूंच्या मृत्यूवर विचार करण्याऐवजी, वस्तूंमध्येही भगवंत पाहणं हा मृत्युंजयतेचा मार्ग आहे. जेव्हा वैभव मिळतं, तेव्हा ते भगवंताच्या आशीर्वादाने आलं असं समजावं; आणि जेव्हा ते निघून जातं, तेव्हाही तोच भगवंत तिथं कार्यरत आहे असं मानावं.

भगवंताला नेहमी तक्रारीच दाखवायच्या का?

एकदा तरी त्याच्यासमोर हसावं, असं म्हणावं —

 “देवा, माझं सर्व उत्तम चाललं आहे. मी आनंदी आहे.”

हा स्मितभाव म्हणजेच मृत्युंजयतेचं लक्षण आहे.

ज्याच्या चेहऱ्यावर श्रद्धेचं हसू आहे, त्याच्या जीवनात मृत्यूचं भय टिकू शकत नाही.

 सारांश

भेदरहित भगवंताची ओळख म्हणजे अमरत्वाचा दरवाजा.

जो मृत्यूला भगवंताचं दुसरं रूप मानतो, तो मृत्युंजय आहे.

वस्तूंच्या नाशातही जो चैतन्य अनुभवतो, तो खऱ्या अर्थाने जिवंत आहे.

श्रद्धेने हसणं, हेच सर्वोच्च प्रार्थनाचं रूप आहे.